Рубрыка: наш здабытак

Наталля Грыгальчык: "закрутка – гэта такая ручная праца, адзінкавая, тут проста душу трэба ўкласці!»

Наталля Уладзіміраўна Грыгальчык, Вытворца цукерак цукерачнага цэха, на Дошку гонару трапіла невыпадкова: мае і стаж працы на нашай фабрыцы 18 гадоў, займаецца настолькі карпатлівай працай, якая не кожнаму па плячы, ды і план дае такі, які пры яе адсутнасці або адсутнасці напарніцы, зможа зрабіць дзясятак чалавек. А яшчэ яна проста любіць сваю працу, прыходзіць сюды з задавальненнем кожны дзень. І ёсць за што: "вы ведаеце, "Камунарка" за 18 гадоў змянілася вельмі моцна: стала абсалютна іншая! Столькі новых ліній, машын і людзей! Калі працуеш шмат гадоў, бачыш, як мы выраслі і на які ўзровень выйшлі! Мне ёсць з чым параўноўваць. Ідзем наперад вялізнымі крокамі. Накшталт студзень месяц, а мы ўжо робім экспарт!».

Яна, жывая, бойкая і радасная. Распавядае, што вельмі любіць свайго 5-гадовага ўнука, прыносіць яму розныя смачнасці, ён так прывык да святочна-якія даюць руках бабулі, што перш за ўсё бяжыць глядзець: што там ляжыць сёння ў сумцы? Ну як тут пасля змены не зайсці ў фірмовую краму «Камунаркі» за прысмакамі, не парадаваць непаседу?..

Першапачаткова, прыйшоўшы на фабрыку, Наталля Уладзіміраўна прапрацавала месяц дапаможнай рабочай, такой пасады цяпер нават няма ўжо. Затым 11 гадоў працавала на машынцы. "Я яшчэ заспела нашы старыя грыльяжныя дыскавыя машынкі", - успамінае яна. Але, мяркуючы па ўздыху, які суправаджае гэты ўспамін, праца была няпростай. І вось 10 красавіка споўніцца 8 гадоў як працуе на ручной закрутцы цукерак» Камунарка «і» Мішка на паляне " ў буйным фармаце. Тыя, хто спрабавалі, ведаюць, наколькі складаная гэтая праца: практычна неадлучную 8-гадзінную змену ў сядзячым становішчы і вельмі хуткім тэмпе не кожны зможа вытрымаць.

На працягу ўсёй нашай размовы Наталля Уладзіміраўна ўспамінае добрымі словамі начальніка цэха Лілію Уладзіміраўну Артынскую, з якой шмат гадоў таму пачыналі разам: «яна давала магчымасць рэалізавацца, а гэта самае галоўнае для чалавека». З майстроў асабліва вылучае Наталлю Аляксандраўну Тымановіч, хоць, прызнае, што кожны майстар ўклаў свой уклад.

- Вы самі ўжо кагосьці навучаеце? - цікаўлюся я.

- Калі была машыністкай, так. А на закрутку ніхто не хоча ісці. Цяжкая праца: ўручную пасядзець, пазаварочваць, тут патрэбна уседлівасць. Мы са Святланай Міхайлаўнай Харытонавіч ўдваіх працуем, заўсёды крыху раней прыходзім, каб больш зрабіць. Нас Лілія Уладзіміраўна беражэ, як зрэнку вока. Калі хтосьці захварэе, гэта катастрофа!

- Адказнасць на вас вялікая ляжыць...

- Так, мы вось цяпер робім экспартныя пастаўкі ў Амерыку, Ізраіль, Балгарыю. Таму сёння на працу крыху раней іду, працы вельмі шмат, а іншых людзей не пасадзіш. Я неяк падлічыла, што за год прыкладна 96 тон уручную заварочваем. 18 гадоў таму на фабрыцы больш ручнога было, цяпер значна менш, але з нашай працай машына, напэўна, і не справіцца! Закруткі-гэта такая ручная праца, адзінкавы, тут проста душу трэба ўкласці! Мая напарніца сёлета сыходзіць на пенсію, трэба некалькі чалавек на яе месца пасадзіць, каб справіліся...

- Вядома, вы нагналі тэмпу такога!

- Ужо тэмп нагналі да нас! Я, напэўна, да гэтага тэмпу імкнулася гады два, каб яго асвоіць. Калі Святлана Міхайлаўна сыдзе, не ведаю, каго пасадзіць на яе месца. Людзі з цэха прыйдуць, дапамогуць, а да нас на закрутку ніхто не хоча. Ала Міхайлаўна Кавалёва можа наш тэмп вытрымаць, але яна ўжо на пенсіі, а з маладых нікога няма. Трэба кагосьці навучаць, таму што заяўкі вялікія, попыт расце. Пакуль новы чалавек уцягнецца, патрэбны час. Таму Лілія Уладзіміраўна ўвесь час перажывае, каб толькі мы не захварэлі!

- І дырэктар на планёрцы пытаўся, як там па захворванні ў цэхах...

- Дзякуй яму! Бачыце, якая падтрымка ў нас! Лілія Уладзіміраўна вельмі клапоціцца, дзякуй ёй вялікі!

- Як вы даведаліся, што вашу кандыдатуру вылучылі на Дошку гонару?

- Ад Ліліі Уладзіміраўны. Вядома, было прыемна! Будучы машыністкай, тры разы была» лепшай па прафесіі", а на Дошку гонару трапіла ўпершыню. У калектыве віншавалі, некаторыя людзі казалі: "Ну, нарэшце-то ўжо дачакаліся!».

- Што з прысмакаў вы любіце?

- Больш за ўсё люблю "мішку на паляне «ў вялікім фармаце і шакалад» прэзідэнт эксклюзіў" чорны горкі без дадання цукру, 72% какавы. З новых-шакалад» Камунарка " горкі з начыннем густ імбір-цытрына мне вельмі падабаецца. Спрабую навінкі, з задавальненнем заўсёды купляю ў фірмовай краме!